Łuszczyca – fakty i mity na temat choroby

Wielu z nas posiada wyrywkową wiedzę na rozmaite tematy. Dopytani o szczegóły, często okazuje się, że nasze przekonania opierają się na przypadkowo usłyszanych informacjach, których nigdy nie zweryfikowaliśmy. Problem w tym, że tę niepewną wiedzę przekazujemy dalej w codziennych rozmowach. Czasem warto jednak sięgnąć do sprawdzonych źródeł, zapytać specjalistów lub samodzielnie przeanalizować problem, zanim uznamy coś za fakt.

Jak mawiają: „kto pyta, nie błądzi”. Takie mylne przekonania dotyczą w zasadzie każdej dziedziny wiedzy i życia. Wiele mitów powstało na przykład wokół łuszczycy. Ze względu na specyfikę tej dermatozy jest ona tematem tabu. Osoby nie mające z nią do czynienia dysponują szczątkową wiedzą, co prowadzi do powstawania nieprawdziwych informacji. Nadszedł czas, aby rozprawić się z najbardziej utrwalonymi.

Dziedziczna natura choroby

Jedną z najczęściej pojawiających się wątpliwości jest to, czy łuszczyca ma podłoże genetyczne. Odpowiedź brzmi: TAK. Jeżeli oboje rodzice chorują, ryzyko zachorowania dziecka wynosi 41%. Jeżeli schorzenie dotyczy tylko jednego z rodziców – 14%, a gdy choruje jedno z rodzeństwa – 6%. Łuszczyca o podłożu genetycznym może się ujawnić do 40. roku życia. Często jednak jej pierwsze symptomy pojawiają się już w okresie dojrzewania. Więcej faktów i mitów na temat łuszczycy znajdziemy na drmichaels.com.pl/fakty-i-mity-na-temat-luszczycy/, zwłaszcza dotyczących wieku, w jakim najczęściej dochodzi do zachorowań.

Przewlekłość i brak możliwości wyleczenia

Światowa Organizacja Zdrowia potwierdza, że łuszczycy nie da się całkowicie wyleczyć. Jedyne co można osiągnąć, to skuteczne łagodzenie objawów zmian chorobowych. Schorzenie charakteryzuje się samoistnym ustępowaniem i nawrotami. Przez to występują okresy, kiedy zmiany są wyraźnie widoczne na ciele chorego, oraz takie, kiedy ich nie ma. Taka remisja może trwać od kilku dni aż do kilkudziesięciu lat, co sprawia, że przebieg choroby jest nieprzewidywalny.

Czy można się zarazić?

Jak wskazują niektóre badania ankietowe – co czwarty z pytanych respondentów błędnie twierdzi, że łuszczyca jest chorobą zakaźną. To całkowicie nieprawdziwe przekonanie! Nie ma możliwości zarazić się tą chorobą przez kontakt z osobą chorującą. Łuszczyca to przewlekła, nawracająca, zapalna choroba autoimmunologiczna, związana przede wszystkim z nieprawidłowym funkcjonowaniem limfocytów T. Ich przyspieszony cykl powoduje pojawienie się na skórze owalnych lub okrągłych, czerwonobrunatnych lub zaróżowionych płaskich zmian.

Nie tylko skóra

Symptomami łuszczycy nie są wyłącznie zmiany w obrębie skóry. Mogą się również pojawić na paznokciach u rąk i nóg. W efekcie dochodzi do oddzielenia płytek paznokciowych i deformacji palców. Łuszczyca może też towarzyszyć zapaleniu stawów, a nawet ich zwyrodnieniom, które negatywnie wpływają na sprawność fizyczną chorego. Inne powikłania obejmują: nadciśnienie tętnicze, cukrzycę typu 2, udar mózgu, niedokrwienną chorobę serca, dyslipidemię oraz chorobę Leśniowskiego-Crohna (zapalną chorobę jelit). Skala możliwych powikłań wykracza daleko poza zmiany widoczne gołym okiem.

Niewidoczne formy choroby

W niektórych przypadkach łuszczycy nie towarzyszą zmiany skórne, w związku z czym jej symptomy pozostają niewidoczne. Zdarza się, że nie wiemy nawet, że cierpimy na tę chorobę. Pojawienie się pierwszych objawów następuje dopiero w wyniku zażywania leków silnie immunizujących. Łuszczyca może się ujawnić także przy zaburzeniach hormonalnych, długotrwałym stresie i przewlekłym niedoborze snu. W takich sytuacjach organizm, dotychczas maskujący predyspozycje genetyczne, nagle przestaje je kontrolować.