Jak przebiega odfrankowienie kredytu?

Boom na kredyty zaciągane i spłacane we frankach szwajcarskich rozpoczął się w Polsce na początku XXI wieku, jednak ich sława nie potrwała długo. Wraz z upływem czasu oraz zmianami na rynku walutowym stały się dla wielu kredytobiorców przysłowiową kulą u nogi. Warto wiedzieć, że można uwolnić się od tego zobowiązania. W jaki sposób?

• Co to jest odfrankowienie
• Przebieg procedury odfrankowienia
• Rodzaje kredytów podlegających odfrankowieniu

Co to jest odfrankowienie

Odfrankowienie kredytu to procedura sądowa, podczas której z umowy kredytowej pomiędzy bankiem a kredytobiorcą usuwane są klauzule indeksacyjne. Uważane są one przez sądy za niezgodne z prawem, a przez to niedozwolone. Wynika to z dwóch faktów: możliwości ustalania samodzielnie przez banki kursu walutowego, a co za tym idzie sztucznego zawyżania kwoty kredytu, jak i obarczenia kredytobiorcy pełną odpowiedzialnością za wahania kursu walutowego.

To właśnie dzięki zapisom szkodliwym dla frankowiczów możliwe jest sądowe odfrankowienie kredytu, czyli unieważnienie części klauzul umownych (www.kancelariakredytobiorcy.pl). Spłata kredytu po wyroku realizowana jest w złotówkach oraz z odsetkami, które obliczane są na podstawie stawki LIBOR + marża. Dodatkowo dłużnik otrzymuje od wierzyciela zwrot nadpłaconych rat.

Warto zaznaczyć, że istnieje alternatywne rozwiązanie dla odfrankowienia umowy kredytowej – jej unieważnienie. Rozwiązanie to skutkuje uznaniem, że umowa zawarta pomiędzy kredytobiorcą a wierzycielem nie została nigdy zawarta. Decyzja odnośnie do zastosowanego rozwiązania należy do dłużnika.

Przebieg procedury odfrankowienia

Proces sądowy związany z odfrankowieniem kredytu może być żmudny i męczący, dlatego warto skorzystać z pomocy doświadczonych prawników. Wynika to z faktu, że wiele zapisów w umowie może być skomplikowane, a osoba bez wiedzy prawniczej nie jest w stanie prawidłowo ich odczytać. Ponadto wysunąć można zróżnicowane żądania względem wierzyciela.

Wybór kancelarii i analiza dokumentów

Wiele kancelarii prawnych posiada w zakresie swoich usług pomoc tzw. frankowiczom. Aby uzyskać wsparcie, należy skontaktować się z wybranymi prawnikami, którzy (zazwyczaj bezpłatnie) dokonają analizy sprawy – dokumentów kredytowych, jak i ewentualnej ugody od banku, a następnie zaproponują najkorzystniejsze rozwiązanie. Po podpisaniu umowy z prawnikiem radca prawny staje się pełnomocnikiem dłużnika i zajmuje się sprawą.

Złożenie reklamacji w banku

Zazwyczaj krokiem poprzedzającym złożenie sprawy do sądu jest reklamacja złożona bezpośrednio w banku. Zawiera się w niej wezwanie do zapłaty kwoty, która została nadpłacona i powinna być zwrócona „frankowiczowi”. Gdy bank nie zgodzi się na nią, rozpoczyna się postępowanie sądowe. Warto podkreślić, że roszczenia tego typu nie podlegają przedawnieniu, co daje kredytobiorcy czas na podjęcie decyzji o działaniu. W przypadku braku możliwości terminowej spłaty zobowiązań, procedura odfrankowienia może okazać się jedynym wyjściem z trudnej sytuacji finansowej.

Postępowanie przed sądem

Jeżeli instytucja finansowa odrzuci reklamację, prawnik przygotowuje pozew i składa go do właściwego sądu okręgowego. Podczas rozprawy przedstawiane są dowody na abuzywność klauzul indeksacyjnych oraz ich niezgodność z przepisami prawa. Sąd może zasądzić zwrot nadpłaconych środków, usunięcie szkodliwych zapisów z umowy lub całkowite jej unieważnienie.

W sytuacjach gdy zobowiązania wobec banku przekraczają możliwości finansowe dłużnika, warto rozważyć inne rozwiązania prawne, w tym upadłość konsumencką, która pozwala na oddłużenie się w sposób uporządkowany i kontrolowany przez sąd.

Rodzaje kredytów podlegających odfrankowieniu

W Polsce udzielane były dwa rodzaje kredytów frankowych – denominowany oraz indeksowany. Obydwa mogą zostać zaskarżone w celu usunięcia z umowy zapisów abuzywnych.

Kredyt indeksowany

W przypadku kredytu indeksowanego jego wartość wyrażona była w umowie w złotówkach, w tej samej walucie dokonywana była wypłata gotówki, jednak w tym samym dniu zadłużenie było przeliczane na franki. Kurs zastosowany do przeliczenia ustalał bank, co dawało mu możliwość arbitralnego kształtowania wysokości zobowiązania. Kredytobiorca zaciągał zobowiązanie w polskiej walucie, lecz jego wysokość zależała od kursu franka szwajcarskiego.

Kredyt denominowany

W przypadku kredytu denominowanego jego wartość w umowie wyrażona była w obcej walucie, jednak gotówka została udostępniona w złotówkach. Oznaczało to, że bank przeliczał wypłacaną kwotę według własnego kursu kupna waluty, a następnie naliczał raty według kursu sprzedaży, co generowało dodatkową różnicę kursową na niekorzyść kredytobiorcy.

Wspólne cechy obu produktów

Zarówno kredyty indeksowane, jak i denominowane zawierały klauzule waloryzacyjne oparte na tabelach kursowych banków, które nie miały transparentnego mechanizmu ustalania. Ponadto umowy te obciążały kredytobiorcę całym ryzykiem kursowym bez możliwości wpływu na ostateczną wysokość zobowiązania. Tego typu zapisy zostały uznane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz polskie sądy za niedozwolone postanowienia umowne.