Jak leczyć kamicę żółciową?

Najczęściej dowiadujemy się o kamicy żółciowej przez przypadek. Ból brzucha pod żebrami, zwłaszcza po zjedzeniu ciężkostrawnej potrawy, gorączka, dreszcze, wymioty. Te objawy mogą zasygnalizować nam, że mamy problem z pęcherzykiem żółciowym. Dlaczego tak się dzieje? Kto jest bardziej narażony na kamicę żółciową?

Kto jest najbardziej narażony

Z założenia bardziej narażone na kamicę są kobiety. Poza tym, chorobie tej sprzyja średni i starszy wiek, czynniki hormonalne, otyłość, cukrzyca, przewlekłe choroby układu pokarmowego czy stosowanie niektórych leków. Jednak od pewnego czasu zauważa się pewne odstępstwa od normy, mianowicie, kamica żółciowa dopada także osoby młode, nawet kilkunastoletnie. Wzrost zachorowań w młodszych grupach wiekowych wiąże się między innymi z dietą bogatą w tłuszcze nasycone oraz siedzącym trybem życia.

Dieta przy kamicy żółciowej

Podczas kamicy żółciowej warto pomyśleć o zastosowaniu tak zwanej diety wątrobowej. Podstawowym jej założeniem jest bezwzględny zakaz spożywania alkoholu. Ważne jest, żeby spożywać pięć posiłków dziennie, pamiętając o odpowiednim przygotowywaniu potraw. Lepiej zapomnieć o smażonym jedzeniu na rzecz gotowania na parze, duszenia czy pieczenia w folii. Dobrze jest też dołączyć do diety produkty zawierające dużo witaminy C i E, które wspierają procesy regeneracyjne w wątrobie i pęcherzyku żółciowym.

Regularne spożywanie posiłków zapobiega nadmiernemu zagęszczaniu żółci w pęcherzyku, co jest jednym z mechanizmów prowadzących do powstawania kamieni. Warto również pić co najmniej 1,5–2 litry płynów dziennie, najlepiej wody mineralnej niegazowanej lub herbat ziołowych.

Zalecane produkty spożywcze

W diecie wątrobowej zalecane są ściśle określone produkty. Z nabiału są to: mleko niskotłuszczowe, chudy twaróg, odtłuszczony jogurt. Z produktów zbożowych i skrobiowych można spożywać płatki owsiane i pszenne, ryż, makarony, grysik, soczewicę czy kukurydzę. Jeżeli chodzi o pieczywo, tutaj jest większa dowolność, bo nie zaszkodzi nam ani chleb pszenny, ani razowy.

Niestety tak dobrze nie jest w przypadku słodyczy, gdzie osoby z kamicą żółciową mogą jeść tylko galaretkę, miód czy dżem. Z mięs dopuszcza się chude gatunki drobiu (kurczak, indyk bez skóry), cielęcinę oraz chude ryby takie jak dorsz, mintaj czy sandacz. Dobrze jest również włączyć do diety białko jaj, unikając jednocześnie żółtek, które zawierają dużo cholesterolu.

Owoce i warzywa w diecie

Warto jeść obrane jabłka i gruszki, a także wszelkie cytrusy, truskawki, maliny, melony, brzoskwinie, morele. Z warzyw warto sięgnąć po marchewki, szpinak, kapustę, buraki, pomidory, ogórki i sałatę. Szczególnie polecane są warzywa gotowane na parze, które zachowują większość wartości odżywczych i nie obciążają układu pokarmowego.

Owoce najlepiej spożywać w formie surowej lub jako musy, unikając jednocześnie owoców suszonych, które są źródłem skoncentrowanych cukrów. Warto również pamiętać o regularnym włączaniu warzyw liściastych, które dostarczają błonnika wspomagającego perystaltykę jelit.

Produkty zakazane

Niestety, ale pewnie tutaj znajdzie się lista potraw, które lubimy najbardziej. Zanim zdecydujemy się na usunięcie kamieni warto unikać mocno przyprawianych serów, nasion słonecznika, migdałów, świeżego chleba, ciasta francuskiego, sernika, większości słodyczy – zwłaszcza cukierków i czekolady. A na tym czarna lista się nie kończy.

Lepiej nie myśleć nawet o śliwkach, porzeczkach, mocnej kawie, napojach gazowanych, tłustym mięsie, brokułach, kalafiorach, fasoli czy grochu. Należy także wykluczyć produkty smażone, fast food, sosy na bazie majonezu, śmietany oraz wszelkie potrawy silnie przetworzone. Ograniczenie tych produktów zmniejsza obciążenie pęcherzyka żółciowego i zapobiega kolkom żółciowym.

Metody leczenia operacyjnego

Skutecznej metody nieoperacyjnej właściwie nie ma. Można więc zdecydować się na cholecystektomię laparoskopową lub laparotomię. Pierwsza metoda jest mniej inwazyjna i stosuje się ją w większości przypadków. Druga to już tradycyjna operacja, którą wykonuje się tylko wtedy kiedy pacjent jest dodatkowo obciążony i istnieją przeciwwskazania do użycia laparoskopu.

Różnica w tych metodach polega na wielkości blizn i czasie, w jakim pacjent dojdzie do siebie. Po zabiegu laparoskopowym pacjent wraca do pełnej sprawności zwykle w ciągu kilku dni do dwóch tygodni, podczas gdy po tradycyjnej operacji rekonwalescencja trwa nawet 4–6 tygodni. Zarówno przed jak i po zabiegu zaleca się stosowanie diety niskotłuszczowej, która usprawnia procesy trawienne i zapobiega powikłaniom pooperacyjnym.